Afgelopen week kreeg ik een vraag over spierpijn. Het leek me wel een interessant item om ook even op mijn site te plaatsen.

We kennen de volgende twee verschillende vormen van spierpijn.

1. De eerste vorm: de vroege spierpijn
2. De tweede vorm; de late spierpijn

Vroege spierpijn:

Tijdens en vlak na de eerste training. Door de spiercontractie ontstaat vasoconstrictie.

Dat is het afknellen van bloedvaten door aanspannen (contraheren) van de spieren. Bij zwaar aanspannen trekken de spieren zó samen, dat de bloedvaten er naast (de arteriën) worden dichtgeknepen. Daardoor stopt de zuurstoftoevoer naar de werkende spier. Die spier gaat echter onverminderd door met het verbranden van energie om kracht te leveren en de oefening te volbrengen. Energie verbranden zonder zuurstof gaat onverbiddelijk samen met de vorming van melkzuur (lactaat). Deze melkzuur richt schade aan in de spieren. Celwanden gaan lekken en ze zenuwuiteinden worden geprikkeld. Bovendien is de tonus (spierspanning) direct na de training sterk verhoogd, waardoor de doorbloeding ook minder is (rekken is dan zinvol).

Dat is de spierpijn die je direct na de training voelt.

Late spierpijn

Late spierpijn ontstaat pas een dag na de training en is normaal gesproken 48 uur na de training op zijn hoogtepunt. Late spierpijn is een ontstekingsreactie. Spiercellen die kapot getrokken zijn worden vervangen. Het zijn de kleinste deeltjes waaruit een spier bestaat: myosine en actine. Deze spierdeeltjes schuiven door een roeibeweging van eiwitbruggetjes (soms met 100 km per uur) in elkaar. Vele deeltjes actine en myosine liggen in elkaars verlengde en vormen zo een spiervezel. Door die samentrekking kan de totale spier zich wel tot 25% verkorten. Bij te grote trekkracht op een spier scheuren de zwakste elementjes uit elkaar en moeten vervangen worden.

Maar een spiervezeltje is taai en kan dus niet zomaar door het bloed worden afgevoerd. Daarom ontstaat er een ontstekingsreactie. De kapot getrokken celletjes vullen zich met witte bloedlichaampjes en deze ruimen de cel op. Wij zeggen dan: het wordt etter. Etter is door ontsteking vloeibaar geworden weefsel wat wél door het bloed worden afgevoerd. En dat gebeurt dan ook. Daarom is een hersteltraining (rustige duurloop, een uur rustig fietsen of andere duurtraining op een laag niveau) erg goed, de dag na een training. Je “helpt je lichaam” de hartslag te verhogen en door de spierpomp aan het werk te zetten “spoelen de spieren door”.

Indien spierpijn langer duurt dan 3-4 dagen is de training te zwaar geweest.

Je bouwt dan niet op maar breekt teveel af. Het is de kunst de prikkel zo te geven, dat je maximaal effect hebt en zo weinig mogelijk hersteltijd nodig hebt.